Leythenrode, verpleeghuis van Alrijne

Arnoud Van Tol

Goede zorg, deskundig personeel en een fijne plek voor mijn moeder om te verblijven. Dan verdien je 5 sterren.

Viola Hartevelt

Mich Litunova

Mich Litunova

Willem Van Gessel

Vriendelijk personeel

Mathieu Luurssen

Wat een mooie ontvangst, door vriendelijke en aardige mensen.

Mariette van Duijn

Heel fijn verpleegtehuis fijne sfeer

Niehland Reil

Ik ben hier verschillende keren binnen geweest. Wanneer je maar oud genoeg wordt komt het er vanzelf een keer van dat: een familielid, een bekende, een collega of vriend helaas in een dergelijk instituut opgenomen moet worden. Vele jaren ´ervaring´ heb ik zelf inmiddels met meerdere van dit soort Hollandse verpleeghuizen en ja, gelukkig nog steeds als bezoeker. Ik zeg gelukkig want er is in verpleeghuizen een duidelijke gemene deler te onderscheiden, zonder dat je daar echt veel moeite voor hoeft te doen verschijnt dat al snel voor je nog gezonde netvlies. Die deler bestaat wat mij betreft voornamelijk uit: onachtzaamheid en achterblijvende ´properheid´. Het is in die ´huizen´ namelijk bijna overal ´nog net niet smerig´ te noemen wat natuurlijk een zeer vreemde zaak is wanneer de werknemers ter plaatse ´de boel´ bij hen thuis zelf weer wél op orde hebben. Dat feit zegt dus echt heel duidelijk al iets over de mentaliteit van die beroepsgroep en die van de Hollander in het algemeen natuurlijk. Het tweede gedeelte van de gemene deler is de onachtzaamheid en die is onmiskenbaar een ´achterblijvende´ kwestie van oprechte interesse in je medemens. Je kunt namelijk eenvoudig mensen niet goed verzorgen wanneer je niet tegelijkertijd ook enorm van mensen houdt, familie daargelaten natuurlijk. Personeelskrapte over de hele breedte in Nederland is natuurlijk vooral ook zichtbaar in de zorg omdat maar een klein percentage van de beroepsbevolking überhaupt geschikt genoeg is voor een dergelijke functie. Ik denk bij mezelf trouwens altijd het volgende: wanneer je opgelucht weer naar buiten loopt ná een bezoekje bij een verpleeghuis was het binnen eenvoudigweg allemaal niet goed genoeg. In Leythenrode kwam ik verschillende keren langs bij ´J´. ´J´ had een massieve hersenbloeding gehad maar ik kon gelukkig zelf nog goed met hem communiceren ook al omdat ik hem al jaren kende. De eenzaamheid knalde er regelmatig bij hem vanaf wanneer hij tussen personen die er soms nog slechter aan toe waren dan hijzelf, weer eens voor de TV ´geplant´ werd. Zo trof ik hem dan aan, anoniem in een rijtje geplaatst in een verder doodstille kamer afgeladen met mensen die alleen nog adem leken te halen. Hij vroeg dan aan me: ´Goh, Niehland, duw me toch weer eens met mijn stoel wat door het verpleeghuis, dan zie ik eindelijk weer eens wat anders dan deze ene kamer´. En daar gingen we dan; eerst naar de lift, een etage omhoog, 1 voor 1 alle gangen (die stuk voor stuk natuurlijk´dood´ liepen) aflopen. Dan weer een etage hoger en daarna hetzelfde verhaal. Na enkele bezoekjes aldaar liet ik het volledig gedesillioneerd afweten; ik kon het gewoon niet meer opbrengen. Daar heb ik nu nog steeds een vreselijk wroeging over, ik schoot toen echt tekort naar deze vriend, een maat die toch echt behoorlijk in de penarie zat. Een jaar naar mijn vertrek ging ik er toch nog maar eens schoorvoetend langs, het bleef maar knagen hè. Bij de receptie noemde ik aarzelend zijn naam, ´Is ´J´ er nog steeds´? De receptioniste keek me aan alsof ze water zag branden. Nader onderzoek wees uit dat ´J´ al een half jaar eerder de´ pijp aan Maarten’ gegeven had. Alleen de registers ´kenden´ zijn naam nog. Voor ´fouten´ die je in je leven maakt moet je altijd op enig moment tol betalen. Dus dat doe ik nu hier dan maar, op dit forum. We moeten het ter plaatse veel beter gaan doen in die verzorgingshuizen, dat voorkomt veel ellende. Bij de bewoners, bij het personeel en als bezoeker... Binnenkort wordt Leythenrode uitgebreid, de bouwplaats is reeds gereed, zie de foto's. Hopelijk wordt dan ook dat bijzonder lage cijfer van momenteel slechts 3,2 punten weer wat opgekrikt...

Martin Ros

Erg oude zooi. Het ruikt er zeer onfris.

Deon Slagter

Een aantal goedwillende en hardwerkende mensen ten spijt ben ik blij dat mijn vader hier weg is. Twee mensen op één kamer, valpartijen, vechtpartijen. Bewoners die aan hun lot worden overgelaten. Bits en ongeïnteresseerde personeelsleden die liever op de zusterkamer zitten dan tussen de bewoners. Mijn vader is nu in een ander huis, echt een wereld van verschil, wat een verademing. Mijn vader is nu rustiger en weer gewicht aangekomen. Ik hoop voor de achterblijvende bewoners en het personeel dat na de nieuwbouw een andere wind gaat waaien hier. Diverse keren gesprekken gehad en klacht ingediend, maar dat heeft weinig geholpen.